[ahmad-delpiero]

بعد از به پايان رساندن اولين Assassin’s Creed چه انتظاری از شماره دومش داشتيد؟ هر آنچه که در نظر داشتيد را به ايده‌های سازندگان بيافزاييد، نتيجه می‌شود بازی Assassin’s Creed II. استوديوی يوبی‌سافت مونترئال با گوش کردن به خواسته بازی‌کننده‌ها و از آن مهم‌تر با توجه زيادی که به انتقاد نويسنده‌ها و منتقدين داشت، آنچه که همه انتظار داشتند را روانه بازار کرد. تنوع بيشتر با ساخت ماموريت‌های جديد و ترکيب آن‌ها، شخصيت جذاب‌تر با ورود يک نجيب زاده به ماجرا، داستان بهتر به دليل تزريق عناصر سينمایی به هسته آن و طراحی دقيق شهرهای ايتاليا در يکی از مهمترين دوران تاريخ، يکی از بهترين بازی‌ها را با نام Assassin’s Creed II تشکيل می‌دهد...

در بازی قبل ديديم که با يک تکنولوژی جديد که آنيموس نام داشت، دزموند مايلز به دوران جنگ‌های صليبی رفت و در حافظه يکی از نياکانش به نام الطائر نفوذ کرد. شرکت آبسترگو با اين کار قصد داشت به اشياء ارزشمند تکه عدن دست يابد. در نهايت دزموند مايلز پس از کشمکش‌های فراوان يکی از تکه‌های عدن را به چنگ آورد؛ اما متوجه شد که شرکت آبسترگو(که به وسيله تمپلارهای امروزی اداره می‌شود) چه اهداف شومی در سر دارد و اگر لوسی استيلمن(پژوهشگر آبسترگو و جاسوس حشاشين) وساطت نمی‌کرد، شايد جان دزموند را می‌گرفتند. با مداخله لوسی، مسئولين شرکت شما را در همان اتاق رها کرده و به نوعی زندانی می‌کنند.

پايان دنيا، سال 2012. داستان از همانجایی ادامه می‌يابد که شما در نقش دزموند مايلز به کمک لوسی از آن محل فرار می‌کنيد. سپس لوسی، دزموند را به مکان مخفی حشاشين امروزی برده و او را با دو تن از دوستان خود آشنا می‌کند که دستگاه آنيموس ديگری را ساخته‌اند. آن‌ها از دزموند دعوت می‌کنند که بار ديگر به گذشته سفر کرده و اينبار در نقش يکی ديگر از اجدادش به نام اتزيو آوديتوره دا فيرنزه قرار بگيرد. اين کار دو حسن دارد. زمانی که او از آنيموس 2 استفاده کند، به مرور مهارت‌های اتزيو را فرا می‌گيرد و ديگر آنکه می‌تواند تکه‌های عدن بيشتری را پيدا کند.

تولد دوباره، قرن پانزدهم در دوره رنسانس ايتاليا. تمدن بشری از قرون وسطی دارد وارد عصر جديدی می‌شود. معماری و علم پيشرفت قابل ملاحظه‌ای يافته است. رنسانس از ناحيه توسکانی آغاز شد و مرکز آن شهر فلورانس بود و بعد از مدتی در ونيز هم نفوذ کرد. سال 1476 هنوز فرقه حشاشين پابرجاست؛ ولی جوانی خام به نام اتزيو آوديتوره از هيچ چيز خبر ندارد. پدرش جيووانی آوديتوره، بانکدار شهر فلورانس، قربانی يک توطئه سياسی شده و به همراه دو تن از برادران اتزيو جلوی چشمان او و مردم شهر اعدام می‌شود. پيش از اين ماجرا، جيووانی وصيت خود را به اتزيو گفته بود و جای يک جعبه را به وی نشان داد. اتزيو در آن جعبه لباس فرقه حشاشين را می‌يابد و به سرعت ديگر اعضای خانواده خود را از شهر خارج کرده و به ويلای ماريو آوديتوره(عمویش) می‌برد. ماريو اتزيو را آرام کرده و به او توضيح می‌دهد که چه اتفاقاتی افتاده و ماجرا چيست. اتزيو به دنبال انتقام پدر و برادرانش، يافتن سرنخ‌های بيشتر و در راه تبديل شدن به يک حشاشين توسط عموی خود آموزش می‌بيند و ماموريت‌هايش را آغاز می‌کند. کسی که در اين راه بيشترين کمک را به اتزيو می‌کند دوست خانوادگی آن‌ها، لئوناردو داوينچی مشهور است. اتزيو تصاوير و دست نوشته‌های قديمی را برای لئوناردو جمع آوری می‌کند. لئوناردو هم در انجام ماموريت‌ها با ساخت سلاح‌های جديد به وی کمک می‌کند.
شخصيت‌های زيادی در شماره دوم بازی وجود دارند که پس زمينه زندگی هر کدام از طريق رابط کاربری بازی قابل دسترسی است. زمانی که ماموريت‌های اصلی را به اتمام برسانيد، به حافظه بعدی منتقل می‌شويد و برخی اوقات چندين سال به جلو خواهيد رفت. ظاهر اتزيو در هر يک از اين دوره‌ها تغيير می‌کند و با تجربه‌تر می‌شود.

مهم‌ترين نکته بازی AC2 که در ميان ديگر بازی‌های امروزی می‌درخشد، داستان کامل، پر پيچ و خم، مرموز و پر کشش آن است. در ادامه بازی سوالاتی که به ذهنتان خطور می‌کند بيشتر و بيشتر می‌شود و در انتها برخی از ارتباطات کليدی داستان را خواهيد فهميد. همچنين در ميانه بازی اشاراتی به بازی قبلی هم می‌شود و نکته شايان ذکر اين است که نحوه روايت اين اتفاقات بسيار خلاقانه و زيباست. AC2 از آن دسته بازی‌هاييست که پشت هر ماجرايش رازی نهفته است و هميشه دوست داريد بدانيد در ادامه چه اتفاقی می‌خواهد بيافتد. داستان زيبای بازی کاملاً در اختيار گيم پلی است و موجب تخريب آن نمی‌شود؛ بلکه آن را متنوع‌تر کرده و تکرار را از بازی دور می‌کند. چيزی که پررنگ‌ترين ضعف شماره اول بود.

جيب زنی، قتل، شنود، نامه‌رسانی و کارهایی از اين قبيل را به دفعات در AC انجام داده‌ايد و از آن‌ها خسته شده‌ايد؟ نگران نباشيد اينبار به قدری تنوع به بازی اضافه شده که از همان کارهای تکراری هم در AC2 لذت ببريد! حالا به ويژگی‌های جديد بازی اشاره می‌کنيم تا گستردگی شماره دوم را احساس کنيد. از سيستم مبارزات شروع می‌کنيم که يک رکن اساسی در سبک اکشن ماجرایی است. اتزيو از همان ابتدا حملات ابتدایی مانند مبارزه با دست خالی را بلد است و در حين انجام بازی به مهارت‌ها و سلاح‌هايش افزوده می‌شود. اينبار دکمه زنی و چشم بسته بازی کردن اثر بخش نيست و هر دشمن تاکتيک خاصی می‌طلبد. برخی سريع حمله می‌کنند و جاخالی می‌دهند، تعدادی هم(Bruteها) زره محکمی دارند و به راحتی دفاع می‌کنند و با سلاح‌های قدرتمند خود ضربات مرگباری را وارد می‌کنند. در اين بين شما آزاديد که چگونه خود را تجهيز کنيد. می‌توانيد به فروشگاه رفته و به نسبت پولی که در جيبتان داريد خريد کنيد. انواع سلاح‌های کوچک مشتمل بر خنجر، تيغه، چاقو و دستکش آهنی که سرعت بالاتر، ضربات پيوسته بيشتر و ميزان آسيب رسانی کم‌تری نسبت به سلاح‌های سنگين از جمله تبر، شمشير، نيزه، پتک، چماق، چکش و امثال اين‌ها دارند. قابليت خلع سلاح دشمنان نيز مبارزات را لذت بخش کرده است. می‌توانيد نيزه يک Brute را گرفته و بر ضد خودش از آن استفاده کنيد يا شمشير دشمن را گرفته و در حالی که دستش خاليست، گلويش را ببريد.

دشمنان بهتر از هميشه فکر می‌کنند و واکنش نشان می‌دهند. اگر در نزديکيشان کارهای غير عادی انجام دهيد به شما شک می‌کنند و هر کار خطرناکتان هم برابر است با اخطار جدی ماموران شهر. اگر جسدی را ببينند به پرس و جو برای يافتن قاتل می‌پردازند و مناطقی که می‌توان در آن‌ها پنهان شد را جستجو می‌کنند. در هنگام جنگيدن نيز بهتر عمل می‌کنند و نکته جالب اينکه اگر تعدادشان کم شود و احساس کنند قدرت مقابله با شما را ندارند، پا به فرار می‌گذارند. البته اگر گذرتان به ماموران حاضر بر روی بام‌ها بخورد، کارتان زار است. با تير کمان، سنگ و هرچه گيرشان بيايد حمله می‌کنند و دست از سرتان برنمی‌دارند. تنها ايراد وارده به دشمنان، عدم توانایی شنا کردن در آب است. به محض اينکه به درون آب بيافتند، غرق می‌شوند.
توانایی‌های اتزيو بيشمار است. مانند گرفتن و پرتاب کردن، حملات گوناگون، سرعت بالا، پرش‌های بلند، شنا و حتی پرواز. هر يک از اين قابليت‌ها بجا و در موقعيت خاصی به شما داده می‌شوند. مثلاً برای ورود به ساختمانی که با تدابير امنيتی بالایی حفاظت می‌شود و ديواره‌های بلندی دارد با استفاده از ماشين پرواز داوينچی قادر به اينکار خواهيد بود. همانطور که پيش از اين اشاره شد، در طول بازی پيشرفت خواهيد کرد. تيغه‌های دوتایی ابهت مثال زدنی به اتزيو بخشيده‌اند و هميشه از کشتن دو نفر به طور همزمان به وجد خواهيد آمد! علاوه بر اين می‌توانيد تيغه پنهان اتزيو را زهرالود کرده و دشمنان را با اينکار مسموم کنيد که در اين وضعيت با حالتی ديوانه‌وار به دور خود می‌چرخند و به اطرافيان خود ضربه می‌زنند. بمب‌های دودزا هم برای کور کردن و در مواقع حساس برای فرار يا موارد ديگر به کار می‌آيند. به اين‌ها چاقو‌های قابل پرتاب و اولين سلاح گرم در سری AC يعنی تپانچه دستی را هم بيافزاييد. از شخصيت اول بازی چه مهارت ديگری می‌خواهيد؟

مرحله درشکه سواری و فرار از دست ماموران که با تيرهای آتشين به جانتان می‌افتند يک نمونه از ماموريت‌هاييست که يک بار انجام می‌شود و مانند همين مثال در جای جای بازی وجود دارد. يکی از کامل‌ترين و بهترين بخش‌های بازی، جشن سال نو است. زمانی که همه به رقص و شادمانی می‌پردازند و جو فوق العاده‌ای بر شهر حاکم است. قسمتی که خود از چندين ماموريت متفاوت و جذاب مثل برگزاری مسابقه و رقابت برای دريافت نقاب طلایی تشکيل شده. اين نکات هستند که بازی را از يکنواختی خارج کرده و آن را جذاب می‌کنند. ماموريت‌های فرعی نيز به صورت مجزا از طريق افراد مختلف قابل دريافت هستند و هريک سطح دشواری متفاوتی دارند. در ماموريت‌های فرعی ترور، ابتدا به راحتی می‌توانيد آن‌ها را به اتمام برسانيد ولی هرچه پيش می‌رويد اين کارها نيز پيچيده‌تر می‌شوند. مثلاً از شما خواسته می‌شود که پنج نفر را بدون اينکه دشمن متوجه شود در نقاط نسبتاً مشکلی ترور کنيد.

سال گذشته تنها لباس الطائر را در بازی شاهزاده ايرانی می‌توانستيد بپوشيد. اما AC2 بجای قرض گرفتن لباس شاهزاده، مکانيزم اصلی گيم پلی آن بازی را با خود به همراه دارد. مراحلی با ساختار مشابه به بازی‌های شاهزاده ايرانی به عنوان ماموريت‌های فرعی در شماره دوم AC قابل بازی هستند. اين مراحل در مناطق مخفی شهر شامل مقبره‌ها، غارها و سرداب‌ها انجام می‌شوند و محيطی تاريک با پازل‌های مکانيکی دارند که با استفاده از مهارت‌های پلتفورمينگ خود می‌توانيد آن‌ها را فتح کرده و در نهايت گنجی را بدست آوريد. اين مناطق توسط ماموران حفاظت می‌شوند و پايان هر کدام از اين مراحل، مجسمه و موميایی اشخاص مشهور قرار دارد.

مينی گيم‌های ديگری نيز در بازی وجود دارد که متفاوت از ماموريت‌های فرعی ديگر هستند. مانند پيدا کردن 100 پر عقاب برای مادر اتزيو، يافتن مجسمه‌های کوچک و قرار دادن آن‌ها سر جای خود و مهم‌ترينشان اسکن کردن علامت‌های حجاری شده بر در و ديوار با استفاده از توانایی بينایی عقاب که پس از اسکن هر کدام وارد مينی گيم‌های دو بعدی و معمایی می‌شويد که پس از حل کردن 20تای آن‌ها يک ويدئو با عنوان "واقعيت‌ها" آزاد می‌شود. حل اين معماها ممکن است حتی ده دقيقه به طول بيانجامد و به راحتی به نکاتشان پی نخواهيد برد. در کل ارزش بازی بسيار بالاست و با اينکه تنها شامل بخش تک نفره است، ساعت‌ها سرگرمتان می‌کند. اين جزئيات است که AC2 را از ديگر بازی‌ها متمايز می‌کند.

در سطح شهر می‌توانيد تعاملاتی با محيط داشته باشيد که هميشه شما را در جريان بازی قرار می‌دهند. اگر مامورين به شما شک کنند به ميزان تحت تعقيب بودنتان افزوده می‌شود و برای شناساييتان پوسترهایی از چهره اتزيو در سطح شهر نصب می‌شود. برای مقابله می‌توانيد اين پوسترها را بکنيد يا به سخنرانان رشوه دهيد تا بر ضد شما صحبت نکنند. همچنين در طول داستان با سران گروه‌های مختلف مثل دار و دسته دزدان، جناح‌های مخالف و ... آشنا می‌شويد که از آن پس می‌توانيد از افرادشان کمک بگيريد. مثلاً می‌توانيد از گروه‌های چند نفره مسلح برای مبارزه و از دختران برای فريب و پنهان شدن از ديد دشمنان استفاده کنيد. اما از همه جالب‌تر سخاوتمندی اتزيو و پخش مشت مشت سکه‌هايش بر روی زمين است که پير و جوان را با استقبال عجيبی مواجه می‌کند!

مانند بازی قبلی بيهوده وقتتان تلف نمی‌شود. ايستگاه‌های مسافرتی اين اجازه را می‌دهند که در ازای پرداخت پول، به راحتی و طی چند ثانيه به محل مورد نظرتان منتقل شويد. شهرکی که ويلای خانوادگی آوديتوره در آن قرار دارد در ابتدا بسيار کهنه است و بسياری از تجهيزاتش نياز به بازسازی دارند. پس از صحبت با معمار شهر شما می‌توانيد بر کارهای او نظارت داشته باشيد و با صرف هزينه دستور تعمير و نوسازی بخش‌های مختلف شهر مانند بانک، حفاظ زندان، دريچه‌ها، فروشگاه‌ها و ... را بدهيد تا کسب و کار در شهر رونق يابد. با اينکار بر ارزش شهرک افزوده می‌شود و سهمی از درآمد حاصله به صندوق ويلا واريز می‌شود. اين بخشی از کسب درآمد شماست. با انجام ماموريت‌های اصلی و فرعی هم مانند قبل پول دريافت می‌کنيد. خريد لباس، زره، نقاشی، سلاح، نقشه گنج، دارو و ديگر اجناس اجازه نمی‌دهد جيب اتزيو پر بماند. نقاشی‌های خريداری شده به تابلوهای موجود در ويلا اضافه می‌شوند. همينطور سلاح‌ها و زره‌ها جای مخصوص به خود را دارند و هميشه با مراجعه به ويلا قابل تعويض می‌باشند.

طراحی دقيق ساختمان‌ها و حتی مناطق اطراف شهر مثال زدنی هستند. در هر شهر و هر زمانی که به نقاط مرتفع می‌رسيد و نگاهی به اطراف مياندازيد، با منظره چشم نواز تازه‌ای روبرو می‌شويد. در روز درخشش آفتاب بر روی آب و در شب ابرهای حجم داری که در حال حرکت هستند و در کل احساس جريان داشتن زندگی. طراحی هنری بازی حرف ندارد و بافت‌های با کيفيتی سطح مدل‌هایی با تعداد چند ضلعی بالا را پوشانده‌اند. هر قسمت زمين پوشش گياهی خود را دارد و داخل شهر نيز پستی و بلندی، کثيفی و باز هم نوع پوشش منحصر به خود را دارد. برج‌ها، پل‌ها و آب‌راه‌های شهر ونيز علاوه بر زيبایی ظاهری، برای تطابق با سيستم پلتفورمينگ بازی به خوبی طراحی شده‌اند. لباس‌ها و اشياء تاريخی نيز يادآور زندگی در آن دوره هستند. البته برخی ايرادات فنی موجب شده‌اند گرافيک بازی بهترين و کامل‌ترين نباشد. محو شدن و ظاهر شدن قايق‌ها و سايه‌ها، خشک شدن دشمنان يا راه رفتن روی هوا که البته کم پيش می‌آيد و همچنين حرکت يا جابجایی تکه تکه سايه‌ها از جمله مشکلات گرافيکی AC2 هستند. البته تعداد اندکی از مدل‌ها و شخصيت‌ها نيز کيفيت به مراتب پايين‌تری نسبت به اکثر مدل‌های پرجزئيات بازی دارند.
بازی در ايتاليا انجام می‌شود، شخصيت‌ها نيز به زبان ايتاليایی مسلط هستند پس چرا زبان بازی بايد انگليسی باشد؟ از بخش تنظيمات، زبان بازی را بر روی ايتاليایی قرار دهيد و از لهجه ناب در ديالوگ‌ها لذت ببريد. سازنده‌ها علاوه بر اين دو زبان، زبان‌های اسپانيایی، آلمانی و فرانسوی را نيز در اين بسته ارزشمند گنجانده‌اند. صداپيشه‌ها به بهترين نحو ديالوگ‌ها را ادا کرده‌اند؛ اما گاهاً پيش می‌آيد که صدای دو شخصيت از نظر بلندی صدا همخوانی نداشته باشد. گذشته از اين صداگذاری بازی به خوبی انجام شده. وقتی در شهر قدم می‌زنيد صدای پچ پچ کردن مردم به گوش می‌رسد و در سویی سخنرانان فرياد می‌زنند که ای مردم چنين است و چنان. موسيقی‌های بازی شنيدنی و عالی هستند. همچنين نوازندگانی که با لباس مضحک خود در نقاط مختلف شهر به سراغتان آمده و شروع به خواندن می‌کنند نيز لحظات مفرحی را برايتان به ارمغان خواهند آورد!

با اين وجود که مدت زمان ساخت AC2 بسيار کمتر از بازی قبلی بود، تا حد بسيار زيادی نواقص آن گرفته شده و تنوع آن افزايش يافته است. چه کسی بدش می‌آيد که سفری به گذشته کرده و با شخصيت‌های تاريخی همچون لئوناردو داوينچی ديدار کند؟ به دليل پيوسته بودن ماجراهای اين سری بازی‌ها، طرفدارانش به هيچ عنوان نبايد شماره دوم را از دست بدهند. پايانی مرموز در انتظارتان است.

[AhmAD ProGre$sive]

عالی بود!!
فقط عکس اون خانمه که آورده بودی، یه جوری بی ربط بود!!
اصلا ایشون کی هستند؟؟

[ahmad-delpiero]

مرسی
اقا این خانوم یکی از سازنده های صدا این بازی هست