تبلیغات در ترفندستان
+ ارسال تاپیک جدید
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 19

موضوع: واژه های کامپیوتر ؟ ؟ ؟

  1. #1

    Smile واژه های کامپیوتر ؟ ؟ ؟

    سلام دوستان.......
    یه چند تا واژه کامپیوتر هست که میخواستم معنی دقیقشون رو بدونم یعنی چی؟
    Half-duplex
    DRM
    DNS
    IP
    LCP
    PPP
    Protocol
    FTP
    UDP
    TCP/IP
    TCP
    Hub
    LAN
    WAN
    HTTP


    دوستان فقط خواهسا به زبان خیلی ساده و فارسی بگن . فرض کنن که میخوان برای مادربزرگشون این اصطلاحات رو تعریف کنن. خیلی ساده و روان.
    البته اگر واژه های دیگه ای هم اضافه و معنا کنن ممنون میشم.
  2. #2

    پیش فرض

    بخش اول : پروتوکل چيست ؟

    با گسترش استفاده از کامپيوترها ، نياز به برقراری ارتباط و انتقال اطلاعات بين کامپيوترها به صورت دو طرفه به طريقی کارا و موثر احساس شد . اين نياز منجر به طراحی تکنولوژيهای شبکه‌ای شد که امکان ارتباط سيستمهای کامپيوتری را فراهم ميکردند . همزمان با رشد شبکه‌ها نياز به ک روش برای ارتباط شبکه‌های ناهمگون با يکديگر احساس شد . اين تکنولوژی تحت عنوان تکنولوژی بين شبکه‌ای (Internetworking) معروف شد. يکی از سازمانهای مهم که نياز به قابليتهای بين شبکه‌ای داشت ، آژانس پروژه‌های تحقيقاتی پيشرفته ايالات متحده (ARPA) بود .

    يکی از مهمترين تکنولوژی‌های طراحی شده توسط ARPA ، تکنولوژی پيام‌رسانی (Packet - Switching) بود . شبکه‌های پيام رسا ذاتا برای

    ارتباطات بين شبکه‌ای مناسب هستند و بهمين دليل ARPA سرمايه گذاری زيادی در تکنولوژی پيام رسانی در ارتباط دادن سايتهای کامپيوتری خود در دانشگاهها ، انستيتوهای تحقيقاتی دولتی و ديگر مراکز کرد . اين شبکه تحت عنوان ARPANET معروف شد .
    با پيشرفته تر و بزرگتر شدن ARPANET ، توجه مراکز مختلف علاقه مند به تکنولوژيهای بين شبکه ای به آن معطوف شد . اين آژانسها شروع به کار مشترک برای تبديل تکنولوژی ARPANET به يک پروتکل شبکه ای استاندارد به نام TCP/IP کردند . TCP/IP ترکيبی از دو پروتکل اصلی است که خود مخفف آنهاست : پروتکل کنترل ارتباط (Transport Control Protocol) و پروتکل اينترنت (Internet Protocol) .
    اغلب TCP/IP بعنوان يک پروتکل تلقی ميشود ، درحاليکه در حقيقت آن پشته ای از پروتکل است .
    پروتکل و يا همان قانون بين شبکه‌ای تعيين کننده موارد زير است :
    - تعيين زمان برقراری و زمان قطع ارتباط
    - تعيين ولتاژ سيگنال
    - تعيين نحوه رسيدن پيغام به مقصد
    - هماهنگی و تنظيم سرعت انتقال اطلاعات بين يکديگر
    - تنظيم و استاندارد کردن زبان انتقال اطلاعات جهت قابل استفاده بودن توسط تمامی سيستمها
    - کنترل صحت ارسال و دريافت اطلاعات
    - تعيين نحوه فشرده سازی اطلاعات

    پروتکلهای مختلفی با ويژگيهای خاص خود وجود دارند . بعضی از آنها ساده هستند . بعضی ديگر قابليت اعتماد بيشتری دارند و بعضی ديگر سريعتر ميباشند . (مثلا اگر در قانونی تعيين شد که تمامی بسته های اطلاعاتی ارسالی از نظر صحت دريافت مورد بررسی قرارگيرند ، اين قانون دارای قابليت اعتماد بالايی ميباشد ولی از نظر سرعت انتقال اطلاعات در رتبه پايينی قرار ميگيرد .)
    انتخاب پروتکل در شبکه های محلی آزاد بوده و بسته به زمينه فعاليت و نوع آن ميتوان از پروتکل های مختلفی استفاده نمود ، ولی وقتی يک پروتکل بعنوان پروتکل ارتباطی يک شبکه انتخاب شد تمامی کامپيوترها برای ارتباط در آن شبکه ملزم به استفاده از همان پروتکل هستند .

    مدل OSI :
    اين مدل در ابتدا برای داشتن يک استاندارد بمنظور طراحی پروتکلهای ارتباطات شبکه ای پايه گذاری شد . ولی بازار شبکه کاملا منطبق بر اين روش کار نميکند . حتی TCP/IP هم امروزه به طور کامل به مدل OSI وفادار نيست .
    مدل OSI شامل تعدادی مولفه است که به لايه‌هايی تقسيم شده اند . هر لايه يک کار خاص در انتقال داده ها روی شبکه انجام ميدهد . در زمان ارسال داده ها ، هر لايه داده های قالب بندی شده توسط لايه بالاتر را ميگيرد و آنرا اداره ميکند و سپس به لايه زيرين خود عبور ميدهد . در زمان دريافت داده ، لايه ها همين فرايند را بطور معکوس انجام ميدهند .
    مدل OSI شامل لايه های زير ميباشد (از پايين به بالا ليست شده است) :

    Physical
    Datalink
    Network
    Transport
    Session
    Presentation
    Application

    لايه Physical مسئول تشخيص و تعيين ولتاژ برای شناسايی صفر و يک ها ، تشخيص نوع شبکه ، تبديل اطلاعات به Packet و تبديل سيگنالهای ديجيتال و آنالوگ و زمان بندی آنهاست . لايه Datalink مسئول تقسيم بندی اطلاعات به واحدهای منطقی (Frame) ، کنترل صحت آدرس فيزيکی و کنترل کننده سرعت ارسال اطلاعات و طريقه دسترسی به خط ميباشد . لايه Network مسئول تعيين مسير حرکت اطلاعات ، پردازش آدرس ها و حرکت داده ها روی يک شبکه پيچيده است . لايه Transport مسئول تقسيم بندی اطلاعات به واحدهای منطقی به نام Segment است . بررسی خطاها در حين انتقال اطلاعات از وظايف اين لايه ميباشد . لايه Session مديريت برقراری ارتباط و نحوه ارسال اطلاعات را بر عهده دارد . اطلاعات در اين لايه با واحد Tocken طبقه بندی ميشوند . لايه Presentation مسئول کدگذاری اطلاعات بروش استاندارد ميباشد . ترتيب فرستادن Bit ها و Byte ها و تبديل کدهای مختلف به هم و تبديل فرمت فايل سيستم ها به هم از ديگر وظايف اين لايه ميباشد . لايه Application تنها لايه ای است که کاربران با آن بطور مستقيم سر و کار دارند . لايه Application حاوی مجموعه ای از پروتکلهايی است که بصورت رابطهای برنامه نويسی برنامه های کاربردی (API) ارائه ميگردند .

    مدل TCP/IP :
    پشته TCP/IP شامل چهار لايه است (از پايين به بالا ليست شده است) :

    Network Access
    Internetwork
    Host-to-Host Transport
    Application

    لايه Network Access عمليات لايه فيزيکی و لايه پيوند داده مدل OSI را با هم تلفيق ميکند . لايه Internetwork مسئول ايجاد ارتباط بين ميزبانهاست بدون اينکه به لايه دسترسی به شبکه ای که بکار گرفته شده است . اين لايه همچنين مسئول آماده کردن تمام اطلاعات لازم برای لايه Network Access برای فرستادن Frame ها به مقصد ميباشد . لايه Host-to-Host Transport يا همان لايه ارتباطات ميزبان به ميزبان سرويسهای مورد نياز برای ايجاد ارتباطات قابل اعتماد بين ميزبانهای شبکه را پياده سازی ميکند . اين لايه شامل دو پروتکل ( TCP (Transmission Control Protocol و ( UDP (User Datagram Protocol ميباشد . پروتکل TCP نسبت به UDP از قابليت اعتماد بيشتری برخوردار است . لايه Application يا همان سرويسهای کاربردی ، لايه ديگری است که براحتی با مدل OSI مطابقت نميکند . آن شامل قسمتهايی از لايه Session و لايه Application ميباشد .اين لايه شامل پروتکلهای سطح بالايی برای استفاده از پروتکلهای سطح پايينتر مثل TCP و UDP است .اين سرويسها از آن پروتکلها برای ايجاد سرويسهای اينترنتی مثل موارد زير استفاده ميکنند :
    Telnet , FTP , TFTP , SMTP , HTTP , RSH , RIP , NFS , DNS

    * * *

    بخش دوم : توضیح در مورد IP Number ها در دنیای اینترنت

    IP چیست ؟
    IP مخفف اینترنت پروتکل است و در واقع مانند سایر پروتکل ها یک زبان مشترک بین کامپیوترها برای برقراری ارتباط است.
    ولی آن چیزی که از IP شنیده اید , احتمالا با تعریفی که من آوردم تطابق ندارد!
    اصطلاح عامیانه IP که بین اکثر کاربران و حتی سرویس دهندگان مطرح است به معنی IP Number و یا IP Address می باشد. من هم در این مقاله از IP به جای IP Address استفاده می کنم.
    حال می رسیم به سوال اصلی و آن این که IP چیست ؟
    IP به زبان ساده , عددی است که در بدو ورود به اینترنت به کامپیوتر شما اختصاص می یابد تا کامپیوتر شما در دنیای اینترنت قابل شناسایی باشد.
    این عدد , باید یک عدد منحصر به فرد باشد. در واقع هیچگاه نباید بتوانید دو IP یکسان در اینترنت بیابید. البته می یابید. قبل از اینکه بگویم چرا گاهی اوقات در اینترنت دو و یا چند IP یکسان یافت می شود , فرق Dynamic IP و Static IP را می گویم.
    شاید شنیده باشید که بسیاری از سرویس دهندگان اینترنت از اختصاص دادن IP Valid به کاربران سخن می گویند. در اصل این نوع IP وجود ندارد.
    و در واقع هر IP به صورت XXX.XXX.XXX.XXX که هر X می تواند عددی بین 0 تا 255 باشد , یک Valid IP می باشد.
    (البته لازم به ذکر است که با توجه به رشد ناگهانی اینترنت تعداد IP ها با فرمت بالا جوابگوی همگان نمی باشد از اینرو به زودی فرمت IP ها به صورت XXX.XXX.XXX.XXX.XXX.XXX که تشکیل شده از 6 block می باشد در می آیند. ) بهتر است به جای IP Valid از عبارت IP حقیقی و یا مجازی استفاده شود.

    IP ها یا Dynamic هستند و یا Static.

    Dynamic IP : عددی است که هر گاه شما به اینترنت وارد می شوید به کامپیوتر شما اختصاص داده می شود. و امکان دارد در هر تماس خود با اینترنت IP شما تغییر کند. تمام سرویسهای Dial-Up و بعضی از سرویسهای کابلی و یا DSL ها از این نوع IP استفاده می کنند.
    Static IP : عددی است که به کامپیوتر شما اختصاص دارد و هیچ گاه تغییر نمی کند. اگر شما از طریق روشی به اینترنت وصل هستید که همیشه Online می باشید , احتمالا از این نوع IP استفاده می کنید.

    در اینترنت نه تنها کامپیوتر کاربران دارای IP می باشند بلکه سرویس دهندگان و سایت ها نیز IP دارند.
    معمولا سرویس دهندگان یک بازه (Range), از IP ها را به خود اختصاص می دهند و آنها را بین کاربران خود تقسیم می کنند. و البته تمام اطلاعات مربوط به اختصاص یافتن IP ها به سرویس دهندگان و سایتها در جایی در اینترنت ذخیره می شود. که جلوتر چگونگی دستیابی به آن را می گویم.

    آیا سرویس دهنده ای می تواند , با تعداد محدودی IP به کلیه کاربران خود سرویس دهد ؟ بله سرویس دهنده می تواند با استفاده از چند IP محدود به کلیه کاربران خود سرویس دهد. بدین صورت که با درست نمودن IP های مجازی و یک ***** Server درخواستهای کاربران را دریافت نماید و آن را از طریق IP اصلی خود به اینترنت بفرستد و پس از بازگشت اطلاعات نیز به همان صورت داده ها را به کاربر برساند. البته این پروسه پیچیده ای است که من سعی نمودم به زبان ساده بیان نمایم. به همین دلیل در گذشته که اینترنت و فن آوری اطلاعات به وسعت امروز در ایران پیش نرفته بود , گاهی اوقات افرادی را می یافتید که IP آنها با IP شما یکی است. هنوز هم برخی از سرویس دهندگان از همین روش استفاده می نمایند. به همین خاطر است که گاهی در هنگام ورود برای اولین بار به سایتهایی که برخی IP ها را Block می نمایند مراجعه می نمایید, با اخطاری مواجه می شوید مبنی بر اینکه IP شما قبلا Block شده است.
    امروزه سرویس دهندگان با استفاده از روشهای مختلفی نظیر IP Pooling و ... به کاربران Dynamic IP های واقعی می دهند.
    بدیهی است برای استفاده از سرویس های Instant Messaging احتیاج به IP های واقعی دارید.
    حتما متوجه شده اید که هر سرویس دهنده (ISP), در آن واحد می داند که کدام IP به چه کاربری اختصاص دارد. و اگر Database مربوط به کاربران و IP ها را نگهداری نماید , می توان فهمید که در تاریخ و زمان خاص چه کسی از کدام IP استفاده نموده است.
    حال همانطور که هفته پیش گفتم , برنامه Zone Alarm لیست IP های کسانی را که به شما حمله Attack نموده اند در اختیارتان قرار می دهد.
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  3. #3

    پیش فرض

    شايدتا به حال اصطلاح DNS را بارها شنيده باشيد، کسانی که وبگرد حرفه ای هستند، حتماDNS را بارها ديده و يا شنيده اند. DNS مخفف Domain Name Server"" است.

    وقتی شما می خواهيد وارد سايتی بشويد، بايد آدرسweb server خود را در web browser خود وارد کنيد.يک روش برای مشخص کردن server ، دانستن IP آدرس آن است. مثلا 63.72.51.85=www.ciwcertified.com.. اما به حر حال همه کاربر ها ترجيح می دهند تا به جای استفاده از اين اعداد و ارقام از domain names استفاده کنند، چرا که استفاده کردن و به خاطر سپردن آنها به مراتب راحت تر است.
    در حقيقت DNS، IP addresses را به اسامی مشخص و ساده ترجمه می کند. مثلا وب سرور سايت yahoo می تواند 65.20.35.79 باشد.( اعداد IP صرفا برای مثال است.) که می توان از صريق آدرس [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] هم به آن دسترسی پيدا کرد.

    هم domain name و هم IP address، کاربر را به يک وب سرور مشخص هدايت می کند، اما domain name، هم برای استفاده، و هم برای به خاطر سپردن به مراتب راحت تر است. بدون DNS کاربرها مجبور هستند برای وارد شدن به هر بخشی از اينترنت از اعداد خسته کننده IP address استفاده کنند.

    يکی از راه های به خاطر سپردن domain name، يادگيری ساختار آن است. چيزی که بسيار مهم است انتخاب domain name است. شرکت های تجاری دقت بسيار زيادی در انتخاب domain name خود می می کنند، هر چه انتخاب domain name با دقت بيشتری صورت بگيرد امکان ارتباط راحت تر و سريع تر مخاطبين را بيشتر فراهم می کند. هر domain name هم منحصر به فرد است و هيچ دو فرد حقوقی و يا حقيقی هم نمی توانند از 2 domain name واحد و شبيه به هم استقاده کنند.

    هر domain name از حروف و يا اعدادی تشکيل شده است که به وسيله نقطه از هم جدا می شوند.

    مثلا [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] را در نظر بگيريد،
    قسمت www که server(host) name است.
    Yahoo قسمت registered company domain name
    و قسمت com يا همان domain category يا Top level Domain
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  4. #4

    پیش فرض

    آشنائی با پروتکل DNS

    DNS از کلمات Domain Name System اقتباس و يک پروتکل شناخته شده در عرصه شبکه های کامپيوتری خصوصا" اينترنت است . از پروتکل فوق به منظور ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان و Domain به آدرس های IP استفاده می گردد. زمانی که شما آدرس[تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، نام فوق به يک آدرس IP و بر اساس يک درخواست خاص ( query ) که از جانب کامپيوتر شما صادر می شود ، ترجمه می گردد .

    تاريخچه DNS
    DNS ، زمانی که اينترنت تا به اين اندازه گسترش پيدا نکرده بود و صرفا" در حد و اندازه يک شبکه کوچک بود ، استفاده می گرديد . در آن زمان ، اسامی کامپيوترهای ميزبان به صورت دستی در فايلی با نام HOSTS درج می گرديد . فايل فوق بر روی يک سرويس دهنده مرکزی قرار می گرفت . هر سايت و يا کامپيوتر که نيازمند ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان بود ، می بايست از فايل فوق استفاده می نمود . همزمان با گسترش اينترنت و افزايش تعداد کامپيوترهای ميزبان ، حجم فايل فوق نيز افزايش و امکان استفاده از آن با مشکل مواجه گرديد ( افزايش ترافيک شبکه ). با توجه به مسائل فوق ، در سال 1984 تکنولوژی DNS معرفی گرديد .

    پروتکل DNS
    DNS ، يک "بانک اطلاعاتی توزيع شده " است که بر روی ماشين های متعددی مستقر می شود ( مشابه ريشه های يک درخت که از ريشه اصلی انشعاب می شوند ) . امروزه اکثر شرکت ها و موسسات دارای يک سرويس دهنده DNS کوچک در سازمان خود می باشند تا اين اطمينان ايجاد گردد که کامپيوترها بدون بروز هيچگونه مشکلی ، يکديگر را پيدا می نمايند . در صورتی که از ويندوز 2000 و اکتيو دايرکتوری استفاده می نمائيد، قطعا" از DNS به منظور ترجمه اسامی کامپيوترها به آدرس های IP ، استفاده می شود . شرکت مايکروسافت در ابتدا نسخه اختصاصی سرويس دهنده DNS خود را با نام ( WINS ( Windows Internet Name Service طراحی و پياده سازی نمود . سرويس دهنده فوق مبتنی بر تکنولوژی های قديمی بود و از پروتکل هائی استفاده می گرديد که هرگز دارای کارائی مشابه DNS نبودند . بنابراين طبيعی بود که شرکت مايکروسافت از WINS فاصله گرفته و به سمت DNS حرکت کند .
    از پروتکل DNS در مواردی که کامپيوتر شما اقدام به ارسال يک درخواست مبتنی بر DNS برای يک سرويس دهنده نام به منظور يافتن آدرس Domain می نمايد ، استفاده می شود .مثلا" در صورتی که در مرورگر خود آدرس [uwww.yahoo.com]را تايپ نمائيد ، يک درخواست مبتنی بر DNS از کامپيوتر شما و به مقصد يک سرويس دهنده DNS صادر می شود . ماموريت درخواست ارسالی ، يافتن آدرس IP وب سايت سخاروش است .

    پروتکل DNS و مدل مرجع OSI
    پروتکل DNS معمولا" از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده می نمايد . پروتکل UDP نسبت به TCP دارای overhead کمتری می باشد. هر اندازه overhead يک پروتکل کمتر باشد ، سرعت آن بيشتر خواهد بود . در مواردی که حمل داده با استفاده از پروتکل UDP با مشکل و يا بهتر بگوئيم خطاء مواجه گردد ، پروتکل DNS از پروتکل TCP به منظور حمل داده استفاده نموده تا اين اطمينان ايجاد گردد که داده بدرستی و بدون بروز خطاء به مقصد خواهد رسيد









    SAKHA RAVESH CO.

    ا مروز ◄
    شنبه 12 مرداد 1387 2008 Aug. 2 Saturday ToDay ►
    صفحه اصلی | مقالات | نکته ها | دايره المعارف | خودآموزها | تازه ها | خود آزمون ها

    نسخه قابل چاپ

    عنوان


    نويسنده


    مشاهده

    آشنائی با پروتکل DNS


    مديريت آموزش


    9684

    آشنائی با پروتکل DNS

    DNS از کلمات Domain Name System اقتباس و يک پروتکل شناخته شده در عرصه شبکه های کامپيوتری خصوصا" اينترنت است . از پروتکل فوق به منظور ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان و Domain به آدرس های IP استفاده می گردد. زمانی که شما آدرس [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] اصلي شركت خدمات كامپيوتري سخاروش| Sakha Ravesh Co.[/url] را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، نام فوق به يک آدرس IP و بر اساس يک درخواست خاص ( query ) که از جانب کامپيوتر شما صادر می شود ، ترجمه می گردد .

    تاريخچه DNS
    DNS ، زمانی که اينترنت تا به اين اندازه گسترش پيدا نکرده بود و صرفا" در حد و اندازه يک شبکه کوچک بود ، استفاده می گرديد . در آن زمان ، اسامی کامپيوترهای ميزبان به صورت دستی در فايلی با نام HOSTS درج می گرديد . فايل فوق بر روی يک سرويس دهنده مرکزی قرار می گرفت . هر سايت و يا کامپيوتر که نيازمند ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان بود ، می بايست از فايل فوق استفاده می نمود . همزمان با گسترش اينترنت و افزايش تعداد کامپيوترهای ميزبان ، حجم فايل فوق نيز افزايش و امکان استفاده از آن با مشکل مواجه گرديد ( افزايش ترافيک شبکه ). با توجه به مسائل فوق ، در سال 1984 تکنولوژی DNS معرفی گرديد .

    پروتکل DNS
    DNS ، يک "بانک اطلاعاتی توزيع شده " است که بر روی ماشين های متعددی مستقر می شود ( مشابه ريشه های يک درخت که از ريشه اصلی انشعاب می شوند ) . امروزه اکثر شرکت ها و موسسات دارای يک سرويس دهنده DNS کوچک در سازمان خود می باشند تا اين اطمينان ايجاد گردد که کامپيوترها بدون بروز هيچگونه مشکلی ، يکديگر را پيدا می نمايند . در صورتی که از ويندوز 2000 و اکتيو دايرکتوری استفاده می نمائيد، قطعا" از DNS به منظور ترجمه اسامی کامپيوترها به آدرس های IP ، استفاده می شود . شرکت مايکروسافت در ابتدا نسخه اختصاصی سرويس دهنده DNS خود را با نام ( WINS ( Windows Internet Name Service طراحی و پياده سازی نمود . سرويس دهنده فوق مبتنی بر تکنولوژی های قديمی بود و از پروتکل هائی استفاده می گرديد که هرگز دارای کارائی مشابه DNS نبودند . بنابراين طبيعی بود که شرکت مايکروسافت از WINS فاصله گرفته و به سمت DNS حرکت کند .
    از پروتکل DNS در مواردی که کامپيوتر شما اقدام به ارسال يک درخواست مبتنی بر DNS برای يک سرويس دهنده نام به منظور يافتن آدرس Domain می نمايد ، استفاده می شود .مثلا" در صورتی که در مرورگر خود آدرس [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] اصلي شركت خدمات كامپيوتري سخاروش| Sakha Ravesh Co.[/url] را تايپ نمائيد ، يک درخواست مبتنی بر DNS از کامپيوتر شما و به مقصد يک سرويس دهنده DNS صادر می شود . ماموريت درخواست ارسالی ، يافتن آدرس IP وب سايت سخاروش است .

    پروتکل DNS و مدل مرجع OSI
    پروتکل DNS معمولا" از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده می نمايد . پروتکل UDP نسبت به TCP دارای overhead کمتری می باشد. هر اندازه overhead يک پروتکل کمتر باشد ، سرعت آن بيشتر خواهد بود . در مواردی که حمل داده با استفاده از پروتکل UDP با مشکل و يا بهتر بگوئيم خطاء مواجه گردد ، پروتکل DNS از پروتکل TCP به منظور حمل داده استفاده نموده تا اين اطمينان ايجاد گردد که داده بدرستی و بدون بروز خطاء به مقصد خواهد رسيد .

    فرآيند ارسال يک درخواست DNS و دريافت پاسخ آن ، متناسب با نوع سيستم عامل نصب شده بر روی يک کامپيوتر است .برخی از سيستم های عامل اجازه استفاده از پروتکل TCP برای DNS را نداده و صرفا" می بايست از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده شود . بديهی است در چنين مواردی همواره اين احتمال وجود خواهد داشت که با خطاهائی مواجه شده و عملا" امکان ترجمه نام يک کامپيوتر و يا Domain به آدرس IP وجود نداشته باشد .
    پروتکل DNS از پورت 53 به منظور ارائه خدمات خود استفاده می نمايد . بنابراين يک سرويس دهنده DNS به پورت 53 گوش داده و اين انتظار را خواهد داشت که هر سرويس گيرنده ای که تمايل به استفاده از سرويس فوق را دارد از پورت مشابه استفاده نمايد . در برخی موارد ممکن است مجبور شويم از پورت ديگری استفاده نمائيم . وضعيت فوق به سيستم عامل و سرويس دهنده DNS نصب شده بر روی يک کامپيوتر بستگی دارد.

    ساختار سرويس دهندگان نام دامنه ها در اينترنت
    امروزه بر روی اينترنت ميليون ها سايت با اسامی Domain ثبت شده وجود دارد . شايد اين سوال برای شما تاکنون مطرح شده باشد که اين اسامی چگونه سازماندهی می شوند ؟ ساختار DNS بگونه ای طراحی شده است که يک سرويس دهنده DNS ضرورتی به آگاهی از تمامی اسامی Domain ريجستر شده نداشته و صرفا" ميزان آگاهی وی به يک سطح بالاتر و يک سطح پائين تر از خود محدود می گردد . شکل زير بخش های متفاوت ساختار سلسله مراتبی DNS را نشان می دهد :

    ، مسئوليت کنترل دامنه های ريشه را برعهده داشته که شامل تمامی Domain های سطح بالا می باشد ( در شکل فوق به رنگ آبی نشان داده شده است) . در بخش فوق تمامی سرويس دهندگان DNS ريشه قرار داشته و آنان دارای آگاهی لازم در خصوص دامنه های موجود در سطح پائين تر از خود می باشند ( مثلا" microsoft.com ) . سرويس دهندگان DNS ريشه مشخص خواهند کرد که کدام سرويس دهنده DNS در ارتباط با دامنه های microsoft.com و يا Cisco.com می باشد .
    هر domain شامل يک Primary DNS و يک Secondary DNS می باشد . Primary DNS ، تمامی اطلاعات مرتبط با Domain خود را نگهداری می نمايد. Secondary DNS به منزله يک backup بوده و در مواردی که Primary DNS با مشکل مواجه می شود از آن استفاده می گردد . به فرآيندی که بر اساس آن يک سرويس دهنده Primary DNS اطلاعات خود را در سرويس دهنده Secondary DNS تکثير می نمايد ، Zone Transfer گفته می شود .
    امروزه صدها وب سايت وجود دارد که می توان با استفاده از آنان يک Domain را ثبت و يا اصطلاحا" ريجستر نمود . پس از ثبت يک Domain ، امکان مديريت آن در اختيار شما گذاشته شده و می توان رکوردهای منبع (RR ) را در آن تعريف نمود. Support, www و Routers ، نمونه هائی از رکوردهای منبع در ارتباط با دامنه Cisco.com می باشد. به منظور ايجاد Subdomain می توان از يک برنامه مديريتی DNS استفاده نمود . www و يا هر نوع رکورد منبع ديگری را می توان با استفاده از اينترفيس فوق تعريف نمود . پس از اعمال تغييرات دلخواه خود در ارتباط با Domain ، محتويات فايل های خاصی که بر روی سرويس دهنده ذخيره شده اند نيز تغيير نموده و در ادامه تغييرات فوق به ساير سرويس دهندگان تائيد شده اطلاع داده می شود . سرويس دهندگان فوق ، مسئوليت Domain شما را برعهده داشته و در ادامه تمامی اينترنت که به اين سرويس دهندگان DNS متصل می شوند از تغييرات ايجاد شده آگاه و قادر به برقراری ارتباط با هر يک از بخش های Domain می گردند.
    مثلا" در صورتی که قصد ارتباط با Support.Cisco.com را داشته باشيد، کامپيوتر شما با سرويس دهنده DNS که مسئوليت مديريت دامنه های Com. را دارد ، ارتباط برقرار نموده و سرويس دهنده فوق اطلاعات لازم در خصوص دامنه Cisco.com را در اختيار قرار خواهد داد . در نهايت سرويس دهنده DNS مربوط به Cisco.com ( سرويس دهنده فوق ، تمامی اطلاعات مرتبط با دامنه Cisco.com را در خود نگهداری می نمايد ) ، آدرس IP کامپيوتر مربوط به Support.Cisco.com را مشخص نموده تا امکان برقراری ارتباط با آن فراهم گردد .
    ویرایش توسط nextslit : August 2nd, 2008 در ساعت 04:46
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  5. #5

    پیش فرض

    LCP :
    مخفف link Control Protocol مي باشد . اين پروتكل بخشي از پروتكل PPP است . در ارتباطات PPP ( مثل ارتباط شما با ISPتان از طريق خط تلفن ) هم دستگاه فرستنده و هم دستگاه گيرنده ي پيام، بسته هاي LCP را براي تصميم گيري در مورد چگونگي انتقال بسته هاي داده مي فرستند . يك بسته ي LCP هويت شما را هنگام برقراري ارتباط با ISP بررسي مي كند و سپس در مورد پذيرش يا رد درخواست اتصال شما تصميم مي گيرد . اين بسته همچنين سايز قابل قبول بسته هاي داده تبادلي بين طرفين را مشخص مي كند . همچنين بدنبال مشكل در پيكربندي ارتباطي مي گردد و در صورت وجود مشكل به ارتباط خاتمه مي دهد . انتقال داده در شبكه، تا زماني كه LCP هويت شما را تائيد نكرده باشد ممكن نخواهد بود .
    Dongle :
    وسيله ايست كه براي كنترل دسترسي به برنامه اي خاص، به كامپيوتر متصل مي شود . اين وسيله موثرترين ابزار براي محافظت از نرم افزار در برابر كپي است . در كامپيوترهاي pc اين وسيله به پورت موازي و در كامپيوترهاي Mac به پورت ADB متصل مي شود . تمامي اطلاعات ورودي و خروجي پورت از Dongle عبور مي كنند ولي Dongle مانع عبور آنها نمي شود و مي توان از پورت، همانند زماني كه هيچ وسيله اي به آن متصل نيست استفاده كرد . چندين Dongle را مي توان به يك پورت متصل كرد .
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  6. #6

    پیش فرض

    SLIP , PPP چیست؟
    SLIP , PPP
    پروتکل خط سري اينترنت SLIP مخفف کلمات Serial Line Protocol و پروتکل نقطه به نقطه PPP مخفف کلمات Point - to - Point دو نوع حساب اينترنت هستند که اغلب کاربران اينترنت به آنها روي آوردند.

    SLIP قديمي تر است. SLIP به شما اجازه ميدهد. که از طريق خط ارتباط سري مانند خط تلفن به فراهم کننده سرويس اينترنت ISP منتقل شويد.

    PPP که بعد از SLIP توسعه يافت نیز طبعی سري دارد.
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  7. #7

    پیش فرض

    FTP چيست؟

    نام FTP مختصر واژه File Transfer Protocol به معني قرارداد انتقال فايل است.
    FTP يك نوع سرويس در اينترنت مي باشد كه اجازه انتقال منابع و فايل ها از كامپيوتري به كامپيوتر ديگر را ممكن مي سازد.اين سرويس همانند ديگر سرويس هاي شبكه اينترنت از سيستمClint / Server ( سرويس دهنده / سرويس گيرنده ) استفاده مي نمايد.
    براي برقراري ارتباط با يك سرويس دهنده FTP مي توانيد يكي ا ز راه هاي زير را انتخاب كنيد .
    اول اينكه در آدرس بار Browser خود بجاي [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] Name عبارت Ftp://Adress Name را تايپ نمائيد و بجاي Adress Name مي توانيد آدرس IP را بدهيد بشكل Ftp://18.201.24.85 و بعد ا زاجراي فرمان برنامه شروع بكار مي نمايد.بعد از اتصال كه ممكن است بدليل ترافيك شبكه و سرعت كم خطوط در ايران كمي بطول انجامد پيغام زير را مشاهده مي نمائيد.

    Connected to Computer Name
    220 XXX ftpdXXXX
    Name ( Computer Name )

    در اولين خط ارتباط ما را با كامپيوتر مورد نظر را مشخص مي نمايد.دومين خط نام سرويس دهنده و نگارش نسخه Ftp را به ما نمايش مي دهد.و در سومين خط مشخص مي نمايد كه ما براي برقراري ارتباط با سرويس دهنده Ftp با چه نام كاربري و كلمه عبوري استفاده نمائيم.
    زماني كه ارتباط شما با سرويس دهنده Ftp برقرار مي شود پيغلم زير را دريافت مي نمائيد.
    230 Guest login ok , access restrions apply.
    FTP>
    معني آن اين است كه بطور رسمي به سرويس FTP برقرار شده است.
    فرامين مهم در FTP :
    متوقف ساختن و بستن اتصال FTP Quit
    نمايش يك خطي فرامين بطور خلاصه ؟
    نمايش يك خطي و خلاصه از فرمان مشخص شده Command?
    نمايش فهرستي از تمامي فرامين FTP Help
    نمايش خلاصه اي يك خطي از فرمان مشخص شده Help Command
    متوقف سازي موقت ftp و راه اندازي پوشه !
    اجراي فرمان پوسته مشخص شده ! Command
    برقراري اتصال به كامپيوتر مورد نظر Open[host]
    بستن اتصال Close
    تعيين نام كاربري User[name[password]]
    تغيير دادن فهرست جاري به فهرست مشخص شده Cd[directory]
    تغيير دادن فهرست جاري به فهرست پدر (يك درجه بالاتر) Cdup
    نمايش كلي از فهرست منابع Dir[directory[local-file]]
    تغيير دادن فهرست Lcd[directory]
    نام فهرست جاري Ls[directory[local-file]]
    Download نمودن يك پرونده Get[remote-file-[local-file]]
    Download نمودن يك پرونده Mget[remote-file…]
    شما فرض نمائید محموله و باری را از مبداء که مثلا" تهران است به مقصد که بندر عباس است ارسال نمائید. این محموله توسط یک اتومبیل باربر مثل تریلی از طریق جاده حمل خواهد شد . حالا این مطلب را به حمل اطلاعات در یک شبکه ارتباط می دهیم:محموله و بار شما که در تهران است همان IP است که مخفف Internet Protocol است و مبداء (تهران) همان کامپیوتر شماست آن اتومبیل بار بر که محموله شما را حمل می کند در شبکه TCP است که وظیفه رساندن اطلاعات یا همانIP به مقصد با توجه به آدرس آن است و مسیر ما در جاده شبکه همان سیم یا کابل و یا امواج رادیویی است و مقصد (بندر عباس) همان کامپیوتر مورد نظر در هر نقطه از جهان که به شبکه متصل است می باشد.
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  8. #8

    پیش فرض

    ftp ناشناس :

    براي كپي كردن پرونده ها نياز داريد كه با كامپيوتر راه دور ارتباط برقرار كنيد يعني اگر همراه با نام کاربر كلمه عبور نداشته باشيد نمي توانيد پرونده ها را کپی كنيد.

    FTP ناشناس امكاني است كه اجازه ميدهد به ميزبانهاي راه دور و معيني متصل شويد و فايلها را منتقل كنيد به جاي نام كاربر كلمه Anonymous و به جاي Password آدرس پست الكترونيكي خود را وارد كنيد.
    بسياري از FTP هاي ناشناس به همه اجازه ميدهندپرونده ها را به كامپيوترخودكپي كنند اينترنت هزاران ميزبان FTP ناشناس داردكه بطور رايگان فايلها را عرضه مي كند.

    روشهاي دستيابي به FTP ناشناس :

    دو روش وجود دارد ممكن است به منبع FTP به عنوان پيوند روي صفحه وب برخورد كنيد هنگامي كه بر روي پيوند كليك ميكنيد مرورگر خودكار با سايت FTP تماس مي گيرد و به نام anonymous ارتباط برقرار ميكند.
    تمامي مرورگرها امكاني براي وارد نمودن سيستم URL در اختيار شما قرار ميدهد.
    FTP ://FTP.microsoft.com
    با تايپ URL بالا در آدرس بار مرورگر با يك سايت FTP ارتباط برقرار ميشود.

    روشهاي بعدي دستيابي به FTP

    Start/Programs/Ms-Dos prompt
    را باز كنيد
    FTP
    FTP>
    Open ftp.microsoft.com

    فرامين كلي FTP :

    براي رهايي از جلسه يا خاتمه دادن كار فرمان Quit را وارد كنيد.
    با وارد نمودن ? يا Help فهرستي از تمام دستورات FTP را نمايش ميدهد
    فرامين FTP به چند گروه تقسيم ميشوند
    - فرامين ابتدايي مانند Open, quit, help
    - فرامين برقراري اتصال Open, Close
    - فرمان Close بدون خارج شدن از برنامه FTP به اتصال پايان خواهد داد.

    فرامين فهرست گيري :

    براي حركت از فهرست به فهرست ديگر از فرمان CD استفاده كنيد نام فرمان و سپس فهرستي كه ميخواهيد به آن برويد را تايپ كنيد و سپس Enter كنيد.
    CD Pub
    CD Usent
    با وارد كردن فرمان PWD در هر زمان فهرست كاري را نمايش دهيد.
    براي نمايش دادن محتويات فهرست از فرمان lS يا dir استفاده كنيد.
    فرامين انتقال پرونده در FTP :
    از دو فرمان براي Download كردن فايلها استفاده كنيد.get و. mgetبا فرمان get يك پرونده را در هر زمان ميتوانيد كپي كنيد با فرمان mget در هر زمان اجازه كپي بيش از يك پرونده را داريد.
    براي استفاده از get نام فايل راه دور و بعد نامي كه ميخواهيد بر روي كامپيوتر خود به فايل بدهيد را مشخص كنيد.
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  9. #9

    پیش فرض

    TCP و UDP چيست؟

    مدل TCP/IP که برای ارتباط اينترنتی به‌کار می‌رود، می‌توان به لايه‌های مختلفی تقسيم‌بندی کرد که بعدا بيشتر توضيح می‌دم، اما يکی از اين لايه‌ها، لايه ارتباط host2host است که خود شامل دو پروتکل است به نامهای TCP و UDP :

    ۱- (TCP (Transmission Control Protocol :
    اين پروتکل قوی‌تر و قابل اعتمادتر است و اصولا پروتکل مهمتری نسبت به UDP محسوب می‌شود. اين پروتکل توانايی بازبينی بسته‌هاو کنترل خطا را هم دارد.

    ۲- (UDP (User Datagram Protocol :
    اين پروتکل برای کاهش overflow طراحی شده است و در خيلی از موارد وابسته به TCP است.

    نکته مهم اين است که وقتی با يک پورت خاص روی يک کامپيوتر ديگر ارتباط برقرار می‌کنيم، اين ارتباط می‌تواند از نوع TCP يا UDP باشد. بنابراين وقتی می‌خواهيم يک کامپيوتر خاصی را از نظر پورت‌ها بررسی کنيم، هردو بايد بررسی شود.


    - تقسيم‌بندی پورت‌ها از روی شماره آنها

    ۱- پورت‌های 0 تا 1023 :
    مشهورترين پورت‌ها هستند و معمولا هرکدام برای يک سرويس خاص استفاده می‌شود. با تعدادی از اين پورت‌ها در جلسات قبل آشنا شده‌ايد.

    ۲- پورت‌های 1024 تا 49151 :
    اين سری از پورت‌ها مشخصا با هيچ‌يک از سرويس‌های اينترنتی مرتبط نيستند بلکه وقتی که با يک ابزار شبکه مانند مرورگر اينترنت(مثل Internet Explore يا Netscape Navigator )، نرم‌افزار ارسال و دريافت E-mail (مثل Outlook يا Edura )، نرم‌افزارهای FTP (مثل WS-FTP يا Cute-FTP ) کار می‌کنيد، يکی از اين پورت‌ها به صورت random باز شده و يک ارتباط با سرور (با توجه به‌نوع سرويس اينترنتی که می‌دهد که يکی از پورت‌های 0 تا 1023 است) برقرار شده و داده‌ها ارسال و دريافت می‌شوند. يعنی پورت شما يکی از پورت‌های اين قسمت است و پورت سرور يکی از پورت‌های بالايی.اين سری پورت‌ها را پورت‌های register شده هم می‌گويند.

    ۳- پورت‌های 49152 تا 65535 :
    اين سری از پورت‌ها به‌ندرت استفاده می‌شوند. کاربرد اساسی آنها برای يک سری سرويس‌های خاص اينترنتی است و يا توسط trojanها (که برای Hack کردن کامپيوتر است) است. البته خيلی از trojanهای معروف از پورت‌های رديف ۲ هم استفاده می‌کنند و اين تقسيم‌بندی‌ها هميشه برقرار نيست و به‌همين علت است که گاهی پورت‌ها را به دو‌دسته زير 1024 و بالای 1024 تقسيم‌ می‌کنند.


    - تکميل ليست پورت‌ها

    در جلسه دوم در مورد مهمترين پورت‌ها صحبت کردم. حالا يک ليست کامل‌تر را در اين درس می‌گم. اگر می‌خواهيد يک مرجع نسبتا کامل برای مراجعه داشته باشيد، اينجا را کليک کنيد. دقت کنيد درس امروز و نيز لينک بالا هيچ بحثی در مورد تروجان‌ها نمی‌کند زيرا تروجان‌های شناخته شده هم يک سری پورت پيش‌فرض دارند که در جای خود بحث خواهد شد.

    Ports TCP/UDP Service or Application
    ------ ------- ---------------------
    7 tcp echo
    11 tcp systat
    19 tcp chargen
    21 tcp ftp-data
    22 tcp ssh
    23 tcp telnet
    25 tcp smtp
    42 tcp nameserver
    43 tcp whois
    49 udp tacacs
    53 udp dns-lookup
    53 tcp dns-zone
    66 tcp oracle-sqlnet
    69 udp tftp
    79 tcp finger
    80 tcp http
    81 tcp alternative for http
    88 tcp kerberos or alternative for http
    109 tcp pop2
    110 tcp pop3
    111 tcp sunrpc
    118 tcp sqlserv
    119 tcp nntp
    135 tcp ntrpc-or-dec
    139 tcp netbios
    143 tcp imap
    161 udp snmp
    162 udp snmp-trap
    179 tcp bgp
    256 tcp snmp-checkpoint
    389 tcp ldap
    396 tcp netware-ip
    407 tcp timbuktu
    443 tcp https/ssl
    445 tcp ms-smb-alternate
    445 udp ms-smb-alternate
    500 udp ipsec-internet-key-exchange (ike)
    513 tcp rlogin
    513 udp rwho
    514 tcp rshell
    514 udp syslog
    515 tcp printer
    515 udp printer
    520 udp router
    524 tcp netware-ncp
    799 tcp remotely possible
    1080 tcp socks
    1313 tcp bmc-patrol-db
    1352 tcp notes
    1433 tcp ms-sql
    1494 tcp citrix
    1498 tcp sybase-sql-anywhere
    1524 tcp ingres-lock
    1525 tcp oracle-srv
    1527 tcp oracle-tli
    1723 tcp pptp
    1745 tcp winsock-*****
    2000 tcp remotely-anywhere
    2001 tcp cisco-mgmt
    2049 tcp nfs
    2301 tcp compaq-web
    2447 tcp openview
    2998 tcp realsecure
    3268 tcp ms-active-dir-global-catalog
    3268 udp ms-active-dir-global-catalog
    3300 tcp bmc-patrol-agent
    3306 tcp mysql
    3351 tcp ssql
    3389 tcp ms-termserv
    4001 tcp cisco-mgmt
    4045 tcp nfs-lockd
    5631 tcp pcanywhere
    5800 tcp vnc
    6000 tcp xwindows
    6001 tcp cisco-mgmt
    6549 tcp apc
    6667 tcp irc
    8000 tcp web
    8001 tcp web
    8002 tcp web
    8080 tcp web
    9001 tcp cisco-xremote
    12345 tcp netbus
    26000 tcp quake
    31337 udp backorifice
    32771 tcp rpc-solaris
    32780 udp snmp-solaris
    43188 tcp reachout
    65301 tcp pcanywhere-def

    - چگونه به يک پورت Telnet کنيم؟

    برای اينکه عملکرد يک پورت برای شما روشن شود، بايد به آن پورت Telnet کنيد. (البته معمولا تعدادی از پورت‌هايی را که ممکن است اطلاعاتی مهم را در اختيار هکر‌ها قرار دهند مثل پورت ۷۹ معمولا بسته است و ارتباط با آنها شايد برقرار نشود.) برای telnet کردن در command prompt دستور زير را تايپ کنيد:
    telnet hostname portnum

    در اين دستور به‌جای hostname شماره ip و يا نام سايت را وارد می‌کنيد و به‌جای portnum شماره پورت و يا معادل آن از جدول. مثلا برای تلنت کردن به پورت ۱۳ که ساعت و تاريخ را به‌دست می‌دهد در کامپيوتری به‌ اسم [تنها اعضای سایت قادر به دیدن لینک‌ها هستند. ] مي‌نويسيد:
    telnet iums.ac.ir 13
    telnet iums.ac.ir daytime

    هر دو اين دستورات معادل هم هستند.
    تلنت کردن معمولا اولين کاری است که يک هکر برای هک کردن يک سايت انجام می‌دهد، زيرا بعضی از پورت‌ها در صورت بسته نبودن روی آن سرور، معمولا حاوی اطلاعات بسيار مهمی هستند.
    همين الان شروع کنيد و مثل يک هکر واقعی به کامپبوتر‌های مختلف و پورت‌های گوناگون تلنت کن
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

  10. #10

    پیش فرض

    LAN مخفف عبارت LOCAL AREA NETWORK يا شبكه كامپيوتري محلي است. LAN يك سيستم ارتباطي سرعت بالاست كه براي اتصال كامپيوتر ها و ديگر تجهيزات ( مانند پرينتر، اسكنر، دستگاه كپي و ...) به يكديگر طراحي شده است.

    البته LAN براي يك ناحيه كوچك مانند يك ساختمان يا يك شركت و مانند آن طراحي شده است. با اتصال چند شبكه محلي يا LAN به يكديگر مي توانيد يك شبكه بزرگتر به نام WAN يا WIDE AREA NETWORK بسازيد.

    يك شبكه كامپيوتري به شما اجازه مي دهد تا از قطعات و تجهيزات كامپيوتري به طور مشترك استفاده كنيد.مثلاً مي توانيد در خريد تعداد زيادي تجهيزات گرانقيمت از قبيل پرينتر، DVD-WRITER و ... و برنامه هاي كاربردي صرفه جويي كنيد.
    چون مي توانيد آنها را بين چند كامپيوتر به اشتراك بگذاريد. برتري ديگر شبكه سهولت استفاده گروهي از اطلاعات است. به طوريكه از يك كامپيوتر مي توان اطلاعات مورد نظر به همه كامپيوتر ها انتقال داد.

    شبكه هاي محلي كه گاه به آنها شبكه هاي خانگي هم گفته مي شود تكنولوژي دستيابي اشتراكي را اجرا مي كنند. در همه اين شبكه ها مسير انتقال اطلاعات معمولاً كابل كوكسيال، كابل دو سيمه يا كابل فيبر نوري است وجود دارد. ارتباط فيزيكي با شبكه از طريق يك كارت شبكه يا يك كارت رابط شبكه يا NIC كه مخفف عبارات NETWORK INTERFACE CARD است انجام مي پذيرد.

    كارت شبكه كه يك قطعه سخت افزاري در داخل كامپيوتر است امروزه به شكلهاي مختلف در بازار يافت مي شود. كابل شبكه در نهايت به كارت شبكه متصل است. بعد از اتصال سخت افزاري نرم افزار شبكه ارتباط بين كامپيوتر ها و ديگر تجهيزات را كه هر كدام را يك ايستگاه مي ناميم مديريت مي كند. براي ارسال يك پيغام از يك كامپيوتر يا دريافت آن نرم افزار شبكه پيغام مزبور را به بسته هاي اطلاعاتي تقسيم مي كند. ( البته در صورتيكه پيغام براي قرار گرفتن در يك بسته اطلاعاتي بزرگ باشد.)

    هر بسته اطلاعاتي غير از اينكه حامل اطلاعات ماست داراي يك سر برگ و يك دنباله است. كه حامل اطلاعاتي خاص آن بسته و مقصد آن است. كه بوسيله اين اطلاعات مشخص مي شود كه بسته ها بايد كجا بروند و چگونه در مقصد به يكديگر متصل شوند.

    كارت شبكه بسته هاي اطلاعاتي را روي شبكه با جرياني از اطلاعات با ايجاد تفييرات در سيگنال هاي الكتريكي ارسال مي كند. وقتي اطلاعات روي كابل شبكه در حال انتقال است هر كارت شبكه مقصد بسته هاي اطلاعاتي را چك مي كند. تا در صورت مطابقت آدرس خود با آدرس مقصد بسته اطلاعات آن را كپي كرده و به كامپيوتر يا دستگاه خود منتقل كند.

    هر LAN يا شبكه محلي توپولوژي يا چيدمان هندسي خود را دارد. سه توپولوژي پايه وجود دارد: باس (گذرگاه) ، رينگ (حلقوي)، استار(ستاره). بيشتر شبكه هاي محلي تركيبي از اين سه چيدمان هستند.

    در توپولوژي باس همه دستگاهها همانند عکس زير به كابل مركزي يا همان باس متصل مي شوند.



    در توپولوژي رينگ دستگاهها به يك حلقه بسته متصل شده اند. به طوريكه هر دستگاه به دستگاه بعدي متصل مي شود. اين يك توپولوژي قوي است به طوريكه در صورت بروز اشكال در يك دستگاه به احتمال زياد كل شبكه دچار مشكل نمي شود.



    در توپولوژي استار يا ستاره همه دستگاهها به يك هاب (Hub) مركزي متصل مي شوند. و از طريق آن اطلاعات به مقصد هدايت مي شوند. اگر مقصد اطلاعات در داخل شبكه استار باشد هاب آن اطلاعات را به دستگاه مقصد كه مي تواند يك كامپيوتر، پرينتر يا ... باشد انتقال مي دهد ولي اگر مقصد خارج از شبكه استار باشد هاب اطلاعات را به يك روتر ارسال مي كند.



    بسته به توپولوژي و تجهيزات و فورمت ارسال اطلاعات يك شبكه محلي كامپيوتري مي تواند تا سرعت 100Mbps به انتقال اطلاعات بپردازد.
    هر احمقی ميتواند قانونی وضع کند که احمقی ديگر به آن اهميت دهد ...

+ ارسال تاپیک جدید
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

موضوعات مشابه

  1. مشکل پارتیشن بندی هارد 120
    توسط Hamid2010 در انجمن هارد دیسک، فلش دیسک و رم
    پاسخ: 24
    آخرين نوشته: May 31st, 2008, 18:03
  2. هارد دیسک
    توسط majid123mf در انجمن مقالات حوزه‌ی فناوری
    پاسخ: 1
    آخرين نوشته: May 22nd, 2008, 18:16
  3. بررسی تخصصی Samsung D900i
    توسط Makan_Adam_kosh در انجمن معرفی و مشاوره‌ی خرید پیرامون گوشی‌های تلفن همراه و تبلت‌ها
    پاسخ: 1
    آخرين نوشته: January 3rd, 2008, 22:24
  4. انواع کامپیوتر ها از پیشین تا حالا
    توسط alirezazx در انجمن پرسش و پاسخ، مباحث فنی و سایر مسائل حوزه‌ی فناوری
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: June 16th, 2007, 09:33
  5. Linux Setup Program
    توسط Shadow_Of_The_Night در انجمن پرسش و پاسخ و مباحث فنی پیرامون گنو/لینوکس و توزیع‌های آن
    پاسخ: 1
    آخرين نوشته: October 24th, 2006, 23:33

کاربرانی که این تاپیک را مشاهده کرده اند: 0

هیچ عضوی در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز ‌های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست ‌های خود را ویرایش کنید
  •  

اکنون ساعت 15:08 برپایه‌ی ساعت جهانی (GMT +3.5) می‌باشد.

تبلیغات متنی

عضویت در خبرنامه

با عضویت در خبرنامه‌ی سایت، جدیدترین ترفندها، نقد و بررسی‌ها و مطالب مدرسه فناوری به طور خودکار به ایمیل شما ارسال می‌شود. بعد از کلیک بر روی دکمه‌ی «مشترک شوید»، بایستی کد داخل تصویر را وارد کرده، سپس به صندوق ایمیل خود مراجعه کنید و روی لینک تأیید کلیک کنید تا اشتراک شما نهایی شود.

کلیه حقوق مادی و معنوی متعلق به وب سایت ترفندستان است. برداشت مطالب و تصاویر تنها با ذکر نام ترفندستان مجاز است.